İnsan bəzən, geyimində davranışında, istərsə də düşüncələrində fərqli olmağa can atır. Bu yolla başqalarından seçilmək, ya da diqqət mərkəzində olmaq istəyir. Lakin Ardı...

Əvvəllər həmişə ötüb-gedəni saxlamaq istərdim. Məndən uzaq düşən dostlarımı, qohumlarımı, hətta saatın bir-bir rəqəmlər üzərindən keçən əqrəblərini belə, tutub saxlamaq istərdim. Buna görə də həmişə zamana iradım tutub. Amma elə bəlkə də özüm də qayıtmamaq üzrə çox ötmüşəm sevdiyim kəslərin yanından. Əfsus, zamanı saxlamaq olmur. Həyatımız məhz zamanla dəyişilə bilir. İnsan doğulur, yaşayır, böyüyür. Bəlkə də bu zaman ərzində bəzən heç düşünmür ki, bu dünyaya göz açdığı andan etibarən ömrü anba-an azalır, artmır. İradəsi yetmədiyi təqdirdə isə udmur, uduzur və ta o vaxta qədər ki, insanın əində-ovucunda heç nə qalmır. Hər şeydən zaman onu məhrum edir. Ancaq o zaman insan nələri itirdiyini dərk edir. Necə deyərlər: “Daş da qiymətlənir əldən gedəndə...”
Ümumiyyətlə, insan xasiyyəti belədir. Necə ki, can sağlığı var, var-dövlət istəyir. Pulu var. Məhəbbət istəyir. Var olanın dəyəri isə dəyərsizlik olur. Ardı...